'Onderzoeksteunen isalles wat wekunnen doen'

Soms komt steun uit onverwachte hoek. Op een klasreünie raakte solofietser Dominique aan de praat met zijn oud-leerkracht Martine, die pas de diagnose kanker kreeg. Die avond beslist ze het ontbrekende stukje startgeld voor zijn 1000 km zelf te schenken.

Dominique en Martine kennen elkaar al jaren, maar hun band kreeg een nieuwe, bijzondere invulling. Martine: ‘Het is fantastisch hoe Dominique zich inzet. En onderzoek is zo belangrijk. Natuurlijk wil en moet ik dat steunen. Dus het bedrag dat hij nog miste voor zijn deelname aan de 1000 km, heb ik volledig bijgelegd.’ 

‘Die klasreünie heeft me een boost gegeven. Twee maanden eerder kreeg ik de diagnose uitgezaaide pancreaskanker en is er snel chemo opgestart. Door complicaties lag ik ook een tijdje in het ziekenhuis. Maar ik wilde er absoluut bijzijn. Veel oud-leerlingen wisten intussen dat ik ziek was, zoals dat gaat in een dorp. Er was veel volk en het was geweldig.’ 

Dominique: ‘Mijn zoon kreeg negen jaar geleden een hersentumor. Ondanks operaties en behandelingen kwam de tumor op korte tijd twee keer terug. Tot er eindelijk een goede scan was. Nu is hij 22 jaar. Ik fietste al vaker mee met de 1000 km, maar besliste toen om het solo te doen. Als een stukje verwerking. Nu is het vooral om dankbaarheid te tonen: we hebben onze zoon nog.’ 

‘Je kunt alleen maar vertrouwen op de medische wereld. Zij doen wat ze kunnen met de middelen die ze hebben. Onze steun zorgt hopelijk voor meer en betere middelen. Als mijn zoon nu dezelfde tumor zou hebben, zou de behandeling er al helemaal anders uit zien. Iets bijdragen aan die vooruitgang geeft voldoening.’ 

Martine: ‘Het is ongelofelijk wat er al kan. Volgens de statistieken zag het er voor mij ook niet goed uit. Maar ik verdraag de behandeling goed en het slaat aan. Dus ik wil de uitzondering op de statistieken zijn. Ik laat kanker mijn levensvreugde niet afnemen. Als ik op tijd rust, kan ik nog zoveel doen en genieten. Mijn agenda staat vol. Ik hou van het leven, van mijn vrienden en natuurlijk van mijn oud-leerlingen.’