Op een (b)roze wolk

Ook zwangere vrouwen krijgen soms kanker. Artsen geven hun het liefst de standaardbehandeling, met chemotherapie en radiotherapie. Maar wat is de impact op het ongeboren kind? Professor Frédéric Amant (gynaecologische oncologie) van UZ Leuven biedt geruststellende antwoorden.

Wat hield je onderzoek precies in?

‘Kanker bij zwangere vrouwen is zeldzaam – de kans is 4 op de 10.000. Meestal gaat het om de typische kankers in die leeftijdsgroep: borst-, gynaecologische of hematologische tumoren. Onze onderzoeksgroep heeft op grote schaal en langdurig – sinds 2005 – zowel de vrouwen als hun kinderen opgevolgd en geregistreerd, tijdens en na de behandeling en na de bevalling. Dat leidde tot publicaties in toonaangevende tijdschriften, zowel over de gevolgen van chemotherapie als heel recent over radiotherapie. Met vragenlijsten hebben we ook de psychologische noden van de patiënten in kaart gebracht. De resultaten hebben een directe invloed op de dagelijkse praktijk.’

Hoe maakt je onderzoek een verschil?

‘De standaardbehandeling biedt de beste kans op genezing, dat wisten we. Maar artsen schrokken ervoor terug. Ze waren bezorgd over de gevolgen voor het ongeboren kind. Soms werd de behandeling van de vrouw uitgesteld tot na de bevalling, soms werd de zwangerschap vroeger in gang gezet of afgebroken om de behandeling toch mogelijk te maken. Die noodgrepen zijn niet nodig, bleek uit ons onderzoek. Zelfs na een chemokuur en radiotherapie van het bovenlichaam stellen de kinderen het na de geboorte goed. Alleen bij baarmoederhalskanker moeten we afwijken van de standaardbehandeling. Daar geven we meestal eerst chemo, om de kanker onder controle te houden, en pas na de bevalling chirurgie en/of bestraling.’

Wat heb je met de 394.000 euro van Kom op tegen Kanker gerealiseerd?

‘Dankzij die steun weten we nu veel meer over de impact van chemo- en radiotherapie op de aanstaande moeder en haar ongeboren kind. Vrouwen die tijdens hun zwangerschap kanker krijgen, kunnen de voor- en nadelen nu beter inschatten en samen met hun arts een geïnformeerde keuze maken. In de toekomst zouden we graag nog enkele nieuwe onderzoekspistes verkennen. We willen bijvoorbeeld controleren of de behandeling de kinderen op lange termijn niet vatbaarder maakt voor bepaalde kankers of vruchtbaarheidsproblemen. En we zijn ook benieuwd naar de impact van nieuwe therapieën op ongeboren kinderen, zoals doelgerichte therapie en immuuntherapie. Verder blijven we focussen op de kansen van de moeder.’