Delen
Een toevallige ontmoeting in een ziekenhuisgang veranderde de tweewekelijkse chemokuur van Frank Heylen voorgoed. In zorgvrijwilliger Mai vond hij geen lotgenoot, maar iets misschien nog waardevoller: iemand die er gewoon is.
‘Zes jaar geleden kreeg ik slokdarmkanker. Ik dacht dat ik ervan af was, maar een jaar geleden ben ik hervallen. Ik zat in de gang op de oncoloog te wachten, toen Mai naast me kwam zitten. Ze vertelde dat ze zorgvrijwilliger was en vroeg hoe het met me ging. Heel gewoon, op een positieve manier, bekommerd en geïnteresseerd.
Sindsdien moet ik om de twee weken op dinsdag naar het ziekenhuis voor chemo. Toevallig is dat ook de dag dat Mai haar vrijwilligerswerk doet. Het is telkens een blij weerzien. Zelf houd ik veel van mensen – ik vind elke mens uniek en de moeite waard. Mai is ook zo, denk ik. Ik zie hoe ze de patiënten aanspreekt en snel aanvoelt of ze meer nodig hebben dan een deugddoende babbel. Ze pakt het fantastisch aan!
Je moet het maar doen: daar elke keer staan en verbinding zoeken met mensen in een kwetsbare situatie. Over mijn ziekte heb ik het niet zo vaak met Mai. Daar heb ik minder nood aan. Honderd jaar ga ik niet meer worden, maar ik ben thuis met veel liefde omringd en dankbaar voor wat er geweest is. Ik pluk de dag. Mai en ik polsen wel geregeld naar elkaars bakactiviteiten. We bakken allebei ons eigen desembrood, en daar kunnen we een hele boom over opzetten.’ (lacht)
- Ook nood aan een luisterend oor van een van onze zorgvrijwilligers?
© Joost Joossen
Thema's:
Vrijwilligers
Zorg
